Zeer persoonlijk: een burn-out

De afgelopen maanden heb ik mij niet altijd zo goed gevoeld, zowel fysiek als mentaal. De druk werd steeds hoger, op zowat alle vlakken, en plots werd het me te veel. De diagnose: een burn-out. Ik heb een stap achteruit gezet, en het gaat ondertussen al een stuk beter, maar ik merk dat ik niet zomaar terug op hetzelfde niveau kan doorgaan als ervoor. Ik merk dat het niet gemakkelijk is om erover te praten, en net daarom wil ik graag mijn verhaal doen.

Zoals jullie misschien weten ben ik fulltime blogger. Maar ongeveer een jaar geleden kreeg ik het daar moeilijk mee. Ik had het gevoel dat ik altijd alleen was, en ook altijd thuis zat. Al bijna twee jaar woon ik alleen en doordat ik geen collega’s heb en altijd vanuit thuis werkte begon ik mij eenzaam te voelen. Daarnaast voelde ik ook best wel wat druk door mijn blog. Hoewel alles goed liep, raakte ik in paniek door de onzekerheid die het zelfstandig zijn bracht. Ik begon te twijfelen aan mezelf en aan alles wat ik deed. Ik merkte dat ik ongelukkig was. De situatie moest veranderen.

Ik besloot op zoek te gaan naar een parttime job om naast mijn blog te doen. Op die manier zou ik meer sociaal contact kunnen hebben, en een klein beetje financiële zekerheid te hebben en mij zo minder zorgen te hoeven maken. Ik vond een job in een vastgoedkantoor, en dat liep aanvankelijk heel goed. Het was een leuke job, ik kon mijn capaciteiten gebruiken, ik had wat sociaal contact en het fijne was dat ik er na mijn uren niet meer mee bezig moest zijn – iets wat ik met mijn blog nooit heb gehad. Je kan namelijk altijd blijven doorwerken en ik ben zelf altijd slecht geweest in grenzen stellen op dat vlak.

Een paar maanden nadat ik was gestart in het kantoor werd mijn vernieuwde website gelanceerd. Wat een fantastisch moment was dat! Ik ben nog steeds ontzettend trots op mijn website en dankbaar aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. Mijn blog was verbeterd op elk gebied, en ik voelde ook een extra motivatie. Door de vernieuwingen kregen ook mijn opdrachten een boost. Heerlijk, was het, om te zien dat mijn werk geapprecieerd werd.

 

Het nadeel: mijn blog en mijn job in het vastgoedkantoor werd net wat minder gemakkelijk om te combineren. Steeds vaker kwam ik na het werk thuis en moest ik nog foto’s maken, filmen of iets schrijven, waardoor het niet abnormaal was dat ik om middernacht nog bezig was. Ik begon het gevoel te krijgen dat ik het niet allemaal meer onder controle had. Mijn appartement was rommelig en chaotisch, en datzelfde gevoel kreeg ik met mijn werk.

Ook op mijn werk in het vastgoedkantoor begon het uit de hand te lopen. Behalve de taken waar ik voor was aangenomen, kwamen er nog allemaal kleine extraatjes bij. Ik wilde alles met plezier doen, en wilde er ook de tijd voor nemen om elke taak goed uit te voeren. Maar aangezien ik maar drie dagen in de week op kantoor was, kreeg ik niet alles af en werd de lijst steeds langer. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik mijn werk niet goed genoeg deed.

En dan was daar plots de eerste migraine-aanval. Een donderdagavond na een werkdag op het vastgoedkantoor. Hevige hoofdpijn, misselijkheid, echt een zware migraine-aanval. Het was niet de eerste keer dat ik migraine had, dus ik veronderstelde dat het na een paar uur wel beter zou zijn. Maar na een vreselijke nacht was het de dag erna nog niet beter, dus ging ik naar de dokter om even te kijken of er iets aan de hand was.

De dokter merkte al snel dat ik vol spanning zat, voornamelijk aan mijn schouders en nek. Hij zei dat dat de migraine kon veroorzaken. Ik kreeg een voorschrift voor een aantal sessies bij de kinesist, en na een paar keer langs te gaan begon ik een patroon te zien. Na een sessie bij de kine voelde ik mij even beter, tot ik weer moest gaan werken bij het vastgoedkantoor en alles misliep, of tot er nog maar iets superklein fout ging. De tram die niet op tijd was, bijvoorbeeld, was genoeg voor mij om helemaal in te storten.

Ik kwam elke dag thuis zonder energie. Ik kreeg niks meer gedaan, ook al wilde ik hard werken. Hoe minder ik deed, hoe meer werk er zich opstapelde en hoe slechter ik mij voelde. Ook mijn lichaam maakte alles moeilijker: ik had altijd hoofdpijn, mijn schouders zaten helemaal vast en op een bepaald punt kon ik mijn rechterarm niet meer opheffen. Het was een dieptepunt. Iets wat echt heel positief en fijn was begonnen was volledig uit de hand gelopen en had mij helemaal verzwakt. Ik voelde mij schuldig tegenover iedereen en probeerde mij te herpakken, maar merkte al snel dat hoe hard ik mij sterk wilde houden, dat gewoon geen optie was. Ik heb veel gehuild, gepanikeerd, pillen genomen en gepiekerd. En dan heb ik besloten om mijn parttime job stop te zetten.

Nu ben ik ongeveer een maand thuis, en ook voor mijn blog en Instagram doe ik voorlopig wat minder. Ik doe wat ik moet doen, maar neem ook tijd voor mezelf. Bewust kies ik ervoor om rond een bepaald uur te stoppen met werken, en om tijd te nemen om naar mijn familie en vrienden te gaan. Ook ben ik op zoek gegaan naar manieren om te ontspannen. Ik ben nu aan het tekenen en aan het schilderen, en dat is voor mij de perfecte manier om mijn hoofd leeg te maken.

Helemaal de oude ben ik nog niet, maar ik merk dat ik weer goede dagen heb en dat is al een hele verbetering. Ik ben me veel bewuster van mijn lichaam en hoofd, en wanneer ik merk dat ik uit balans geraak, kan ik daarop anticiperen. Dat helpt, en ik hoop dat ik weer snel helemaal weer oké ben. Daar geloof ik wel in, want ik heb op tijd ingegrepen.

Ik besef dat ik in een luxepositie stond, en dat niet iedereen zo snel de mogelijkheid heeft om een stap naar achter te zetten. Maar ik wil toch even zeggen dat het belangrijk is dat je voor jezelf kiest. Ik zie zoveel mensen die instorten en heel veel tijd nodig hebben om te recupereren, en dat is jammer. Werken is belangrijk en kan heel leuk zijn, maar je gezondheid, zowel fysiek als mentaal, is nog veel belangrijker.

Ik ben blij dat er tegenwoordig wat meer over gepraat wordt, maar het kan altijd beter. Want zeker nu ik zelf een burn-out heb, merk ik dat niet iedereen er zo positief op reageert. Het is nog altijd iets waar mensen aan twijfelen, en dat maakt het eigenlijk nog moeilijker. Ik wil niet zwak zijn, of lui, dat is niet hoe ik ben. Ik werk heel graag en ben graag bezig, maar nu lukt het gewoon niet meer zo goed als vroeger. Nu ik zelf in deze positie sta merk ik pas hoe stom dit is.

Mijn tip: luister naar jezelf. Als ik niet naar mezelf had geluisterd toen het misging, zat ik nu echt in de problemen. Ondertussen zijn we ongeveer een maand verder en ik merk vooruitgang. Ik kan weer genieten van kleine dingen en heb dagen waarop ik mij echt goed voel.

Ik weet dat dit een heel persoonlijk artikel is, en ik wil zeker niet zeggen dat ik het moeilijker heb dan anderen. Met mijn verhaal hoop ik enkel het gesprek te kunnen openen, en anderen het gevoel te kunnen geven dat ze niet alleen zijn en dat je je niet schuldig hoeft te voelen. Iedereen vecht zijn eigen strijd uit.

Heb jij ervaring met dit soort situaties? Tips, meningen, ervaringen zijn zeker welkom!


P.S.: Volg je me al? 

Facebook
Instagram
Twitter
YouTube
Bloglovin

Heb je deze al gelezen?

19 Comments

  • gea schreef:

    Wat goed dat je hier over schrijft! Het verhaal heb ik aandachtig zitten lezen, wat gaat er dan veel door je heen he. Hopelijk gaat het snel iets beter met je. Ik had het zelf niet snel verwacht bij jou. Maar dat het menselijk is, dat is een ding dat zeker is.

  • Marsha schreef:

    Hoi meid! Heel herkenbaar 2 jaar geleden werkte ik 5 dagen + elke dag bloggen. Dat heb ik een jaar volgehouden en toen was ik op. 🙁 tijdje gestopt met bloggen en toen ben ik minder gaan werken. 3 dagen werkten ik toen en nu ben ik het bloggen weer aan het oppakken. Het is lastig want met je blog werk je ergens naar toe. Hogere cijfers, meer opdrachten. Maar je moet ook oppassen dat je niet weer in dezelfde cycle vast. Soms best lastig. Succes ermee! Als je vragen heb kan he me altijd een bericht sturen -x-

  • Jorinde schreef:

    Moedig dat je je hier zo over uitspreekt en het onderwerp bespreekbaar maakt. Aan de ene kant komt het steeds vaker voor bij jongeren, maar wordt er lang niet altijd over gesproken (of krijgt het een nare stempel). Ik heb 2x niet echt op mijn plek gezeten qua werk en ging ook die kant op. Door er nu over te praten met iemand vallen puzzelstukjes en valkuilen steeds meer op zijn plaats. Ik hoop dat het gauw wat beter gaat met je!

  • Ilona Wielinga schreef:

    Wat mooi dat je hier zo open over schrijft. Ik ben zelf een jaar geleden uitgevallen wegens een zware depressie, deels omdat ik ook teveel van mezelf vroeg. En inderdaad, het is zo belangrijk om af en toe tijd voor jezelf te nemen. Om niet alleen maar te werken, wat inderdaad ook best een uitdaging kan zijn als freelancer.
    Maar het is mooi dat je van de situatie hebt geleerd en er uiteindelijk ook iets positiefs uit hebt weten te halen.

  • MC Kleuver schreef:

    Hey Silke, wat schrijf je een duidelijk verhaal. Al lijkt het me moeilijk om het zwart op wit te zien staan, want dat besef je pas echt wat er is gebeurd. Ik merk hetzelfde in oktober/november. De agenda is overvol en alles wil ik wel zelf doen. Daarom ben ik taken gaan afstaan op scouting. Hopelijk scheelt dat in het vervolg al iets. Wat je ook doet, ik blijf je volgen 😉

    Groet Mitchel van http://www.mckleuver.nl

  • Gaby schreef:

    Heel veel sterkte gewenst en luister naar jezelf dat is de beste raadgever

  • Feng schreef:

    Wauw silke, veel sterkte gewenst! Je hebt het erg druk gehad en zo hard gewerkt, je bent echt niet zwak. Goed dat je nu naar je lichaam luistert en lekker even gewoon de tijd voor je zelf neemt om weer op krachten te komen. Dat heb je verdiend

  • Heel moedig van jou om zo open te schrijven over een burn-out, respect! Zo’n open artikelen kunnen anderen net helpen denk ik. Ik voel al een jaar dat ik over mijn grenzen ga en probeer sinds deze zomer gas terug te nemen. Niet gemakkelijk, maar door zo een open verhaal van jou, zie ik ook kenmerken die jammergenoeg heel herkenbaar zijn. Bedankt voor je eerlijkheid en ik blijf je sowieso volgen. Veel sterkte!

    • Silke schreef:

      Ik hoop het. Ik denk dat het sowieso wel goed is als er wat meer over gepraat wordt, want nu pas merk ik hoeveel mensen zich ook zo voelen of gevoeld hebben.

      Jij ook sterkte. Je eigen gezondheid zijn het allebelangrijkste, vergeet dat niet!

  • Mariska schreef:

    het is heel erg belangrijk om voor jezelf te kiezen, dat heb ik de afgelopen jaren ook wel ervaren. Toevallig heb ik vandaag een artikel op mijn blog over overspannen zijn van de afgelopen tijd en hoe ik mij gekwetst en verdrietig voelde. Hopelijk kom je er snel bovenop maar het allerbelangrijkste is tijd voor jezelf nemen! x

  • Rachel schreef:

    och meisie, klinkt ook gewoon zwaar… denk inderdaad goed aan jezelf.. want werk is maar werk. En social media is leuk, maar kan veel mensen kapot maken.. op pest gebied, op perfectionisme, het push gedeelte, het hebben wat andere hebben en jij nog niet en ga zo maar door. Soms wil ik ook echt terug naar de tijd zonder internet.. gewoon tekenen, een boek lezen en chil.

Laat iets van je horen!

Uw email adres wordt niet gepubliseerd. Velden met een * zijn verplicht.